Parafia pod wezwaniem Św. Trójcy Skarżysku Kościelnym położona jest w północno-zachodniej części Małopolski, na obszarze Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej, na pograniczu Wzgórz Koneckich z Przedgórzem Iłżeckim, na obszarze Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego. Pod względem administracyjnym w swej przeszłości historycznej należała do dawnego województwa sandomierskiego, w czasie zaborów do guberni radomskiej, a od 1918 roku do województwa kieleckiego w powiecie iłżeckim. Pod względem przynależności kościelnej należała do diecezji krakowskiej. Liczba wiernych Parafii Św. Trójcy w Skarżysku Kościelnym wg rocznika Diecezji Radomskiej Wyd. AVE Radom 2007 wynosi 2282 katolików.
Kościół p.w. Św. Trójcy w Skarżysku Kościelnym wybudowany został w 1637 roku przez zakon Cystersów z Wąchocka. W roku 1657 powstała samodzielna parafia w Skarżysku Kościelnym, a konsekracji kościoła dokonał w 1663 biskup Tomasz Oborski.
Kościół wybudowano w technologii murowanej z cegły na zaprawie wapiennej i obustronnie tynkowano. Bryła budynku składa się z jednonawowej części głównej nakrytej dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Na kalenicy dachu od strony wschodniej znajduje się sygnaturka nakryta hełmem cebulastym z latarnią.
Ściany zewnętrzne otynkowane, na cokole, zwieńczone bogato profilowanym gzymsem koronującym. Fasada zwrócona na zachód, ujęta w narożach wieżami, jednoosiowa, jednokondygnacyjna, zwieńczona szczytem. Na środku znajduje się zamknięty półkoliście portal. Po bokach ujmują go pary półkolumienek dźwigających profilowany gzyms i płasko obramione czoło łuku z zaakcentowanym kluczem. Powyżej portalu na jego szerokości znajduje się gzyms, a ponad nim okulus w profilowanym obramieniu. Przebiegający przez fasadę gzyms główny wydziela jej trójstrefowy szczyt. Strefy szczytu natomiast rozdzielają gzymsy pośrednie.
Od wschodu do nawy przylega węższe, prostokątne, zamknięte półkoliście prezbiterium, nakryte dachem dwuspadowym stożkowym. W narożach zachodniej części nawy znajdują się dwie oparte na planie ośmiokąta nierównoramiennego dwukondygnacyjne wieże nakryte półkolistymi hełmami z latarniami. W rogu między prezbiterium i nawą od strony północnej znajduje się skarbczyk, kryty dachem trzyspadkowym, od południowej natomiast strony zlokalizowana jest zakrystia i kruchta kryta dachem dwupołaciowym. Do środkowej części nawy od strony północnej przylega kaplica Aniołów Stróżów, prostokątna zamknięta półkoliście i nakryta ośmioboczna kopułą cebulastą z latarnią. Kiedyś w kaplicy znajdował się ołtarz Aniołów Stróżów. W kościele istniała również ambona drewniana o korpusie wielobocznym z baldachimem i wybrzuszeniem u dołu. Obecnie zarówno ołtarz w bocznej kaplicy, jak i ambona nie istnieją.
Kościół wyposażono również w powszechne w XVII wieku organy bez pedału o kilku rejestrach i o piszczałkach wargowych. Wykonane były prawdopodobnie w wytwórni organów w opactwie Cystersów z Wąchocka.
Ołtarz główny stanowi naturalną dominantę we wnętrzu kościoła. Dodaje powagi i nastroju religijnego. Posiada dwuczęściową nastawę rozdzieloną belkowaniem przełomu. Każda część wspiera się na dwóch korynckich kolumnach posiadających bogato rzeźbione kapitele. Elementami zdobniczymi są złocenia, kwiatony, skrzydełka boczne, dekoracja belkowania i rzeźby figuralne, posiadające charakterystyczne loki i jedną nogę lekko wysuniętą z mocno uwydatnionym kolanem. Całość posiada poważne kształty przykuwające wzrok widza.
W ołtarzu umieszczono obraz św. Trójcy, którego pochodzenie, czas powstania i pracownię trudno określić bez specjalistycznych badań. W szczycie tego ołtarza znajduje się obraz św. Rocha, pędzla Józefa Buchbindera. W kościele znajdują się dwa ołtarze boczne, które posiadają nastawy jednoczęściowe.
Po prawej stronie znajduje się ołtarz z obrazem św. Franciszka pędzla Józefa Buchbindera z roku 1900. W lewej części znajdował się ołtarz p.w. MB Nieustającej Pomocy, który uległ zniszczeniu w czasie pożaru w 1958 r. Obecnie na jego miejscu jest obraz św. Józefa-robotnika, pędzla Izabeli Pawłowskiej z Warszawy, namalowany na desce.